saghfi baraye arezoha
دنیا
دنیا را که به دونیم کردند ..........ما قسمت زمین ماندیم...........
و تو قسمت آسمان ..........و حال آنقدر تنهاییم...............
می خواهیم زمین و آسمان را...........
"برای همیشه به هم بدوزیم...."
همه ما میدونیم که روزی فراموش میشیم 
و روزی فراموش میکنیم
اما کسی نمیداند که فراموش شدگان ,
هیچگاه فراموش کنندگان ر ا
از یاد نخواهند برد.
می سپارم دل به دریا بی خیال
می شمارم لحظه ها را بی خیال
می کشم بر دفتر نقاشی ام
نقشهای زشت وزیبا بی خیال
دوره گردی میشوم هر شب چو باد
دست تکرار غزل ها بی خیال
لا به لای آن غزل ها میکشم
سر نوشت خیس خود را بی خیال
گاه در آشفته بازار دلم
می شوم تنهای تنها بی خیال
بی خبر از شعرپر تشویش عشق
می کنم خود را تماشا بی خیال
گاه میسازم برای روح خود
نردبانی تا ثریا بی خیال
گاه از ترس نبود مصرعی
می زنم عمری تقلا بی خیال
بی خیالم. اما با تو من
حرفهایی دارم اما بی خیال
تو به من خندیدی و
نمی دانستی من بهچه دلهره از باغچه ی
همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود کرد به من نگاه
سیب دندان زده از دست تو
افتاد به خاک وتو رفتی و هنوز
سال هاست که در گوش من
آرام آرام خش خش گام تو
تکرار کنان میدهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق
این پندارم که چرا؟؟؟؟
خانه ی کوچک ما سییب نداشت
در هر غروب...
در امتداد شب
من هستم و تمامت تنهایی
با خویشتن نشستن..در خویشتن شکستن
این راز سر به مهر..تا کی درون سینه نهفهتن..
گفتن یاری کن..مرا به گفتن این راز باز یاری کن
ای روی تو به تیره شبان آفتاب روز
می خواهمت هنوز
مهربانم
